یک آن فکر کردم بجای مدرسه و اطاق مشاور آن در اطاق باز جویی هستم. محمد حسین خیلی کوچکتر از آن بود که بتواند بفهمد چرا مدرسه با او قبل از ثبت نام بیش دبستانی مصاحبه می کند و خیلی کوچکتر از آن که بفهمد اگر شعری را بلد است حتما باید بخواند و الا از همین کوچکی انگ کم هوشی می خورد و خیلی کوچکتر از آنکه بفهمد نمره دادن یعنی چه و خیلی کوچکتر از آنکه بداند چرا ممکن است او را در مدرسه رفتن از برادرش جدا کنند و خیلی کوچکتر از آنکه بفهمد اگر مادرش انتقاد می کند او باید تاوانش را بدهد. محمد حسین آنقدر همه آدمها را دوست داشت که نمی توانست بفهمد چرا آدمها با هم در می افتند و دشمن می شوند. او نمی توانست بفهمد که چرا مادر می گفت ممکن است اسمت را ننویسند او محاسبات آدم بزرگ ها را هنوز نمی فهمید چون فکر می کرد چون خدا خوب است چون خدا مهربان است چون خدا به همه چشم داده/ زبان داده/ گوش داده و دست داده بس همه آدمهایی که او ساخته هم مهربانند/ زود دوست میشوند و به عدالت رفتار می کنند. محمد حسین اما نمی دانست این آدمها اختیار دارند که همه جور بد باشند . خانم مشاور می گفت شما مگر نسبت به روش ما انتقاد ندارید ؟ گفتم چرا من مدرسه شمارا قبول دارم ولی اتقاداتی هم دارم . مشاور می گفت بس بسرتان را از این مدرسه ببرید.این به نفعتان است و من فکر می کردم این یک مصاحبه است برای ثبت نام یا یک بازجویی انتقام گیرنده و تنها به دلیل یک عقیده...

نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم اسفند 1385ساعت 14:1 توسط صبا حسینی| |