می خوابم و با هیچ زنگی بیدار نمی شوم

اما زمین انگار زیر پای من میلرزد
یک دفعه ُکنده می شوم

زلزله زلزله
بچه ها را از رختخواب بغل می زنم که فرار کنم اما دستانم خالیند بچه ها کجا هستند؟
نمی توانم فرار کنم/ زمین می لرزد و من نمی توانم گوش به صدای درون زمین ندهم وقتی که داستانهایش را بلند بلند می گوید

اذا زلزلت الارض زلزالها و اخرجت الارض اثقالها و قال الانسان ما لها یوماذ تحدث اخبارها
زمین از سنگینی خوابهای من می نالد/می غرد و فریاد می زند
خواب از چشمانم حسابی پریده
خدا با من حرف می زند.حرف زدن با گوش های کر

زمین می لرزد /من می لرزم
خدا مرا در این لرزیدم دوست دارد می بیند که خواب از چشمانم پریده
خدا می بیند که پاهایم دارند از زمین جدا می شوند
خدا مرا آزاد دوست دارد
خدا مرا آگاه دوست دارد

همه ی وجودم از درد می سوزد و خدا مرا دردمند دوست دارد

چشمانم را زیر خاک و آهن و سنگ باز می کنم. خدایا بچه هایم کجایند؟
خدا می داند که آنها بیدار بودند خدا آنها را نگه داشته و از بیداری من راضی است

خدایا رضایتت را دوست دارم
راستی چرا تا حالا فکر نکرده بودم باید تو را راضی کنم
تو که هیچ توقعی از من برای خودت نداری
تو فقط مرا بیدار می خواهی
تو که تنها کسی هستی که مرا آزاد می خواهی
پاهایم درد می کند

خدا می داند و بر پیروزی من لبخند می زند
انگار دارم پیروز می شوم
صدا می آید صدای همهمه است صدای غرش خشن بیل مکانیکی است
خاکها کنار می رود

از روزنه ی تنگی عجب خورشید فریاد می زند
بچه هایم ! بچه هایم!
مرا با لباسی از خاک بیرون می کشند
من می خندم و مردم تعجب میکنند
یکبار دیگر به دنیا آمدم یکبار دیگر خورشید/ آسمان/ ابر /پنده ها
بچه ها اما نیستند
من دیگر خواب نیستم
بچه ها را خدا نگه داشته
مرا پیش آنها می برند

من دیگر خواب نیستم
آنها را بغل می کنم آخ دستم می سوزد شکسته است

اما اینبار آنها را بغل می کنم نه بخاطر خودم بلکه بخاطر یادگار خدا در زمین

آنها یادبود نقش خدایی منند
من یک بار دیگر بیدار می شوم بیدار می شوم چقدر بیداری زیباست

مرده بدم زنده شدم                  گریه بدم خنده شدم

                  دولت عشق آمد و من دولت

                          پاینده شدم