هر روز میومدم خونه از خستگی دراز می کشیدم و یه موسیقی ملایم یا یه نوار شحات انور از سوره مایده گوش می دادم اما حالام خستم ولی روی این سنگهای یخ و بی بالش و زیر انداز منو هی پرت میکنند از اینور به اون ور.
دارم از ترس می میرم هی بهش می گم منو برگردون یه زنگ به خاله پا شکسته بیوه ام بزنم اما می گه دیگه بسه...
اما من تو رو فقط به مهربونی می شناسم و فقط امیدم به توست اگه خدایم برایم کاری نکند به کی پناه ببرم؟
دارم از ترس می میرم.حالا دیگه منو پیچوندن و انداختند روی ریل چند نفرم منتظرند تحویلم بگرند تا ببرند بگذارند تو خاک...وای...به دادم برسید.! طاهره خانم شما که خیلی با محبت بودی تا می شنیدی سرم درد می کنه زود میا مدی عیادت حالا چی شد؟

می خوای ببری منو کجا؟من عادت به تخت خاک و اونهم دو طبقه اش که ۴ متر زیر زمینه ندارم آخه منم تا دیروز مثل شما ها زندگی می کردم.
دارم از ترس می میرم.تموم شد.در ماشینو بستند.
خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
تا ابد خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

دارن روم خاک می ریزن.همه نشستن دارن فاتحه می خونن.
آخه من هیچ کسو ندارم.نه دوستی نه مهربونی نه همزبونی.امشب همه چاغها خاموشه.منو با کی تنها گذاشته ای؟منو آوردی به مهمانی خودت؟پس کجایی؟رسم مهمان نوازی تو جای تنگ و تاریک و تشنه و برهنه و گرسنه نبود.حتی در حج تو مرا عزیز خود کرده بودی در ماه رمضان به نفسهامم جایزه می دادی.پس چرا حالا تنهام گذاشتی؟م
من فقط دیدن روی ماه تو را می خواهم که یک عمر به انتظارش بودم.

تو پس کی به دیدن این غریب بی کس میایی؟یا انیس المستوحشین

من هیچ چیزی برایت نیاورده ام ام رسم پروردگاریت همیشه اطعام بوده.من تنها در این خانه تو را دارم.تنهایم نگذار ای که از من بهم نزدیکتر بودهای.

من که نمرده ام.فقط خیلی می ترسم.من زنده ام و تو مثل همیشه ندای درونم را بهتر از خودم می شنوی.