پدر و مادر به ما همه چیز می دادند تا بزرگ شویم و زندگی کنیم.آنها سلامت و خوشحالی و موفقیت را برای ما می خواستند اما آیا آنها زندگی را کشف کرده بودند؟کم کسی فهمیده بود.

آنها کم کم مرا با نماز و قرآن و دین آشنا کردند و من با دلم اینها را پذیرفتم بی آنکه هنوز بدانم کیستم و چه کسی نامه آمدنم را امضا کرده و چرا...
بزرگتر شدم.کم کم سن تکلیف و آغاز بزرگ شدن اما کسی نمی دانست انسان کیست و بزرگیش در چیست؟
من مسلمان بودم درست مثل پدر و مادرم و میلیونها مردم کشورم بی آنکه بدانم در چه موقعیتی هستم/بی آنکه فهیم باشم و بی آنکه بدانم خدا بالاخره کیست و رابطه ام با او چگونه رابطه ایست.فقط به من می گفتند باید از او ترسید و این ترس را هرگز نمی توانستند بشکافند/آیا مثل ترس از پدر بود یا ترس از نا امنی یا ترس از خشونت یا ترس از ربوده شدن یا ترس از ...
هیچکس نمی دانست و مرتب می شنیدم که باید به خداوند بسیار احترام بگذارم /من هنوز با آن ترس مشکل داشتم و حالا احترام هم در برابر کسی که نمی دانستم کیست افزوده شده بود.

من کم کم عاشق این ناشناخته نا شناسی که کسی معرفیش نمی کرد شده بودم.
او مرا تنها نمی گذاشت.از درونم او بر میامد.از خودم.پبش خودم بود و نه جدا از من /پس چطور باید ازو می ترسیدم؟
من گاهی از شدت اضطرار حرفی را می زدم و جوابش را از جایی که نمی دانستم کجاست می داد.پس او بود .اویی که نمی شناختمش.بود و بسیار نزدیک.اما هنوز نمی توانستم نسبتم را با او بفهمم و بدانم  من و او با هم چگونه ایم؟
و گاهی هر چه می گفتم جوابی نمی آمد .تنبلی می کردم اما گاهی مثل یک انسان ازو حساب می بردم.
من هنوز هم نمی دانم من و او چکاره ایم نسبت به هم.او خوب راهنمایی کرده.او بزرگ من است اما این کلماتش را نمی دانم در لابلای هزار توی عشق و ترس و احترام و کار و بیکاری و خستگی و شادی و ...زندگی چگونه باید جلوی رویم بگذارم و استفاده کنم.