از مطب اومدم بیرون.رفتم خونه.فردا رفتیم بیمارستان.دکتر گفت فردا بستریش می کنین الان هم می برین برای آزمایش.بچه ۳ سال بیشتر نداشت.تو آزمایشگاه دستشو پس کشیده بود که مرد خونگیر با داد و بیداد گفت این دفعه می زنمتا!!!
من و همسرم هر دو اعتراض کردیم و بحث بالا گرفت و بچه هم گریه می کرد.برداشتیمش و بردیمش بعد هم گفتم اصلا این بیمارستان دیگه نمی آرمش.یادم رفت بگم شب بعد از اون اتفاق بچه تب کرد و ما ۱ هفته بعد بردیمش.
بعد هم بردیم یک مرکز جراحی خصوصی که بچه رو با عروسک و بازی بردن تو اطاق عمل.اون لحظه هایی که بچه تو اطاق عمل بود اومدم پایین تو ماشین.ضبطو روشن کردم.سوره ...شحات انور تو ضبط بود.
امن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السوئ...و بقیه آیات...

در روح این تلاوت مرا با قایق مخصوصش می برد و من سوار بر آن امواج...تا عمل کم کم تمام شد.آرام شده بودم.بچه رو که آوردندبیهوش بود.بی صدا و بی حرکت...اما چقدر من آرام شده بودم حتی در گریه هایم.شحات را همیشه دوست داشتم و آن روز بیشتر.

شحاتی که وقتی به ایران آمد بیمار بود و  دیگر ابهت و صلابت همیشه اش را نداشت.ولی وقتی با انور (پسرش)مصاحبه کردم فهمیدم که او پدری تمام بوده است برای همه فرزندانش.محمود او و انور او هنوز هم مثل خودش می خوانند.کاش می توانستم به آنها تسلیت بگویم.