دخترک دستشو داده بود به دست مادرش.توی خیابون آیزنهاور اونروز که حالا آزادیه می رفتند.مردم همه شور و شوق داشتند.ناهار/شام/خستگی/تشنگی و حتی ترس برای هیچکدوم مطرح نبود.فقط باید می رفتند.
مردی کنا خیابون درست همون جایی که نهر آبه وایساده بود و داد می زد :
مردم نگذارین انقلاب "ما" از بین بره.نگذارین سرنوشت ۲۸ مرداد رو پیدا کنه.دخترک نمی فهمید ولی ترسی گوشه دلش نشست:راستی اگه انقلابون از بین بره....؟
دفتر ها بسته شد.دخترک روزی پرسید :دیگه کسی شهید نمی شه؟
مادر تا خواست جواب دخترشو بده صدای طبل جنگ بلند شد.اونوقت گروه گروه رفتند و برنگشتند."علمدار نیامد"
دخترک تنها کاری که می تونست بکنه بدرقه اونها بود.او فهمید که درست الان موقع حفظ اون چیزی است که از نابودیش ترسیده بود.
بعد از اون همه شهادت و صدای خیابونهای پر از آزیر و بمب و آتش روزی در تابستان وقتی که دخترک دیگر بزرگ شده بود و به دانشگاه می رفت جنگ تمام شد و او تا صبح نخوابید که چرا؟چرا اینطور تمام شد؟
سالها گذشت سالهایی که در خود نشاطی نداشت و رنگ زندگی تکراری سرد بود.
یک بار دیگر موجی در حیاط خانه ها پیچید.او دوباره شاد شد.ماهی ها دوباره توی حوض رقصیدند و پروانه ها پای گلها نشستند تا پرواز را یاد دهند.مردی دوباره آمد.تمام وجودش آبرو بود.
دوباره از همه باغچه ها گل درامد.و مرد کارها کرد.همه او را دست می انداختند و طعنه می زدند اما مرد با متانت و بزرگواریش نسیم را زیر پوست همه دواند.بعضی او را هو کردند.قدرش را نداشتند تا او به روز رفتن رسید.
و رفت و دیگر نیامد.
...

نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 8:38 توسط صبا حسینی| |