یه خونه خیلی کوچولو داشت تو شهرری.وقتی شوهرش مرد ۵ تا بچه کوچیک داشت که از همه کوچیکتر شریفه بود. از همون سن جوونی هم پدری کرد هم مادری.برای همین مثل پدر ها صداش خش داشت مثل مادرها محبت زنونه داشت.ولی هیچوقت ندیدی یه لباس شیک بپوشه.وقتی میامد خونه ما برای همه بچه ها بادکنک میاورد و وقتی می رفتی خونش دندرمه (بستنی به زبان عربی) تو یخچالش داشت.اون عرب زبون بود ولی با ما ها فارسی حرف می زد. سالها بود دیگه نمی تونست راه بره ولی با همه این احوال به زمینای شالی شوهرخدا بیامرزش می رسید.سالی چند بار می رفت شمال. و برنج و ...را خودش برداشت می کرد.
هیچوقت لبخند از لبش نمیفتاد حتی وقتی محمود بهش می گفت پاشو برو خونتون ...اونقدر محبت می کرد که وقتی می خواست بره همین محمود نمی گذاشت.
یه روز که تویه مهمونی بودیم اذان رو گفتند جانمازشو پهن کرد بعدشم به من تعارف کرد و گفت آدم نماز خون اول اذان نمازشو می خوونه.بعد نشسته نماز می خواند و بعدشم مشغول کاراش می شد.
امسال عید که رفتیم خونش لبخندش غمگین بود.نه چیزی می خورد نه چیزی می گفت. دلم از دیدن این حالش گرفت.تا اینکه چند روز پیش بردنش بیمارستان.وقتی تو لباس بیمارستان با اون کلاه و روپوش دیدمش گفتم بنده خدا عمه جون که همیشه چادرش سرش بوده اگه مرد بیاد تو اتاق با این کلاه چقدر ناراحت می شه.گفتند که متوجه نیست.نفس نمی تونست بکشه.رفتم پیشش دستمو گرفت تو دستش.امید داشتم که زود برگرده.اما خودش داشت انگار مرگو هدایت می کرد.اقتدار خاصی داشت.با اون همه لوله توی بینی و دهان...
یکشنبه وقتی شوهرم آمد چشماش سرخ بود.گفت عمه رفت...

می گفتند تا لحظه آخر هدایت مرگو به عهده داشت تا جایی که به شریفه که اصرار داشت لحظه های آخر بالای سرش باشه با چشم گفته بود بره بیرون.عمه جون مامانی یکی از زنهای ساده و با ایمان این روزگار بود که خیلی ساده رفت.

قبرشم گفته بود یه جای دور بخرن.حالا چند روزیه که آروم خوابیده.فقط شریفه اس که داره خودشو می کشه.آخه اون به جز زکیه خانم نه دلی داشت نه دلگرمیی.خدا کنه سرطانش عود نکنه شریفه.