پاییز هنوز خود را عریان نکرده تا با رقص موزونش برگهای زرد را به ریختن وا دارد و خشخش برگها را به نمی تر کند/خیس کند /له کند و به زمین بچسباند.
گاهی نسیمی می وزد تا شانه ای باشد بر موهای ژولیده دخترکان بی مادر.

مادری اما آرام نشسته تا خلوت خود را از میان انبوه افکار بایگانی شده ر بیرون بکشد و مهر اولویت بر آن بزند.
مدتهاست با نوشتن بیگانه شده ام.با خریدن روزنامه و با شوق کودکانه رفتن سر کار یا مدرسه.من اینها را دیگر نمی خواهم و ...ولی خلوتی می خواهم تا وجود تماشایی انسانیم را به جشنی دعوت کنم که مطربان بی وقفه تنبور می نوازند و سقاها بی درنگ قدح می گردانند.

جشنی که خود را در آن بتوانم ببینم.خودم.مریم را.نه مریم نامی را.آدمی که بی نام زاده شد ...

دارم ...
من یادم نبود که از وقتی که به عشقم رسیدم عاشقی در زندگیم حل شد و حالا روزهاست که به دنبال ظهور حقیقتی به نام عشق در وجودم می گردم. چه قدر زندگی بی عشق یکنواخت است.
اما نه مثل اینکه من هنوز از دیدن محبوبم لذت می برم.اهنوز نسیم صورتم را خنک می کند.هنوز از دیدن ریگها در زلال آب به شوق می آیم.هنوز هم خنکای آب را تا زیر استخان فرو می برم و می چشم.من انگار هنوز آدمم.

اما دوباره عشق می خواهم.عشقی که از این کندی و کسالت مرا بیرون کشد و دوباره لحظه شمار یک دیدار شود.