خلاصه دردسر ندم که بحثمون به یه دلخوری تبدیل شد.من چاییمو همون جا خوردم.مامانم هنوز داشت توضیح می داد اما من گریه می کردم.نمی دونم چرا اما دلم شکسته بود.همیشه حس می کردم مادرم زود حرف منو قطع می کند اما با احترام حرف برادرم را گوش می دهد.
آمدم بالا.دلم گرفته بود.شروع کردم خیالی درد دل کردن با عموم.که مردی حکیم است.
از قول عموم به خودم گفتم پدر و مادر نعمت بی جبرانی هستند هر حرفی هم که زدند احترام کن و گوش بده.
اونا رو هیچوقت ترک نکن.و برای خدا صبر کن.
اما من چرا نتونسته بودم جلوی دلخوریمو بگیرم و سکوت کنم.؟
یه نیمچه تصمیمی گرفتم که معامله ای کنم.
سرمایه=صبر
سود=رضای خدا
دیگه نمی دونم.اما آدم وقتی دلش می شکنه شکسته دیگه نمی شه کاریش کرد.
کاش پدران و مادران به جای میراث زرین میراث ادب بگذارند.