دیکته دیشب
داستانهای زندگی.
المعروف بقدر المعرفه؛ انسانها به قدری که بصیرت و آگاهی از خود به نمایش میگذارند در خور نیکوییها قرار میگیرند. کما این که در این چند ماه مردم ما بیش از آن که از رنجهای خود گنج به دست آورده باشند از برکات خردمندی خود بهرهمند شدهاند. چیزی که ما میتوانیم از این ماجرا بیاموزیم آن است که خود دچار افراط نشویم. دیر یا زود – بلکه به امید خدا بسیار زود – مخالفان مردم صحنه را ترک میکنند. آیا آن روز باید کشوری تخریب شده برای ملت باقی بماند؟ آن چیزی که امروز باید نگران آن باشیم مصالح کشور است، زیرا کشور جز صاحبان اصلیاش کسی را ندارد که در این باره ابراز نگرانی کند. ساختن فردا را باید از امروز آغاز کنیم. باید برای فردا چنان مهیا باشیم که اگر همین فردا از راه رسید یکه نخوریم. باید هریک از ما مردم نه فقط نقش پیشوایی که مسئولیت آن را نیز بر عهده خود احساس کنیم. همیشه تنها نقطه مثبتم در کار قلمم بوده.همه گفته اند قلمت چقدر خوب است. ولی به خاطر قلمم هم هیچوقت نه جایزه گرفته ام و نه تشویق شده ام.اما شادم و خوشحال. منظره همانی بود که عاشقش بودم.من چشمم را آنقدر باز کردم تا هوای یک روز باران خورده پاییز را به اعماق وجودم ببرم.هیچکس مرا نمی دید ولی من می دیدم.من منظره ای را می دیدمکه چشمم اجازه می دید.من هوایی را فرو می دادم که بینیم اجازه می داد.و من مست پاییزی شده بودم که بدون هیچ عجله ای رخ می نمود.
جوانی و خواسته ها و هیجانات آن روزها آن قدر گاهی گرفتارم می کرد و چون جوان کم رویی هم بودم سر در خود می شدم که هیچ وقت به مسائل شاعران توجهی نمی کردم.
من دین را از پدرم یادگرفته بودم و این دین هم برایم مسئله ای نبود.اصلا به چشم مسئله به آن نگاه نمی کردم.ولی ارتباطات همیشه برایم مسئله بود.نمی دانستم چطور ارتباط کامل و موثری برقرار کنم.
موثر یعنی ارتباطی که هم منظور خودم را خوب برسانم و مطرح کنم و هم از این ارتباط کلمه ای بگیرم.همیشه درگیر این ارتباط بودم.هیچوقت به ناموفق بودن در درس یا شغل یا درامد هم فکر نمی کردم.همه چیز برایم روال عادی و معمولی داشت و با کمی تلاش می شد به دست آورد.
وقتی ثمره تلاشمان را با خود تلاش به دست می آوردیم اتفاقا وقت فکر کردن در باره مسائل عمیقتر زندگی بود نه حالا که خود تلاش کم ثمر تمام وقتمان را می گیرد.در هر حال تمام فکر من به ارتباط معطوف می شد.و تمام راهنمایی که می توانستم را در این مورد می گرفتم...تا ازدواج...ارتباط بالاخره برایم از شکل مسئله ای پیچیده درامد و من کم کم بزرگ شدم.یعنی توانستم در اجتماع جای خودم راپیدا کنم.
اما هر چه مسائل ظاهریم در زندگی حل می شد چیزی در درونم صدا می زد.مثل مرده ای که توی قبر زنده شده باشد و من نمی دانستم چیست و کیست.؟
اصلا از گرهی که در وجودم باز نشده مانده بی خبر بودم.نمی دانستم سر منشا همه تحولات در درون خود من است.چیزی بیرون از وجودم نمی تواند کمکم کند.تا...
من همیشه منتظر بودم.منتظر اتفاقی....استادی....نمادی....کلمه ای....
این اتفاق دائم در اطراف من میفتاد .چیز عجیبی هم نبود.ولی من وسایل دیدنش را نداشتم.تا آن روز
ما نسل چندمیم؟
نسلها از انقلاب شروع شد و ما نسل دوم آن بودیم.حالا این روزها انقلاب به نسل چهارم رسیده نسلس که خود انقلابی دیگر است.اما چرا این انقلاب دیگر اینچنین بی محابا راه می افتد و خود را به قلب خطر می زند؟در حالی که زندان دوباره را همان نسل اولی می کشد؟
آیا از نسل اول انقلاب تا نسل چهارم روایتها سینه به سینه و گوش به گوش منتقل شده و نسل چهارم بر اساس دانسته ها خطر می کند یا روایتی دیگر او را میرحسینی کرده؟
میرحسینی که سالها سکوت کرد.سالها مطالعه کرد.سالها شاگردی کرد.و حالا هنوز هم متواضعانه حاصل تجربیاتش را در برابر این ۴ نسل قرار داده؟
آیا ما اگر نسل اول انقلابی دیگر باشیم حرفی برای نسلهای بعد داریم؟
چه نسبتی است میان سبز داخل ایران و سبز ترک وطن کرده؟چه نسبتی است میان این دو زندگی و این دو خواسته و این دو حرکت؟
خطر/میدان/باتوم و زندان و شعار/شعار/شعار؟
گفت ۵ بعد از ظهر!
گفتم تا اون موقع می خواین وایسین؟
بعد گفتم:واقعا می زنی؟
گفت:خداییش تا حالا یک نفرم نزدم.بعد رفت
عرض خیابون از دو طرف پر نیرو بود.یک دفعهدیدم دو دختر جوان رو چشم بند زدن.دخترها دفاعی نمی کردن فقط مرتب سرشونو بالا پایین می بردن.دستاشون پشتشون بود.از پسرای روی پله پرسیدم چرا اینا رو گرفتن/؟گفتن نمی دونیم.فقط درست مثل صیادهای منتطر شکار همه نیروها ریختن اونطرف تا شکار زتهای بسیجی یا پلیسو خوب ببینن.(دشتتون مبارک)
خیابان طالقانی تا نزدیک لانه پر بود از اتوبوس.راه برای رفتن به اندازه یک پیاده رو باز بود.و خیابان مملو از نیرو.سبز ها اونجا نبودن و اونها در غیاب سبز ها منتظر لقمه ای چرب بودند.
.
پسرک گفت تا امروز آخر مراسم صبحگاه مدرسه می گفتیم:یا حسین.
اما امروز گفتند بگید:یاعلی.
گفتم چرا؟
گفت:چون بچه ها بعد از یا حسین/می گفتند :میرحسین...
.
نوجوان می گفت:امروز بیشتربچه های مدرسه :سبز"پوشیده بودند.
.
من ازین اتفاقات خوشحال نیستم.دلم گرفته.اینها خود حرکت نیست.نمایش یک حرکت است.
هر سال با این خداحافظی ها دل منو هم با خودشون می برن و اشکمو درمیارن.
فکر کردم اونا می رن خونه خدا ولی خیلیا می رن پیش خود خدا .
چرا هیچوقت دلم غنج نمی ره جای اونا باشم؟
*
چرا بچه ها هر جا باشن می خندن؟
چرا جوونا هر جا باشن فضا رو پر می کنن از سر و صدا ؟
ولی بزرگها هر جا هستند اگر تنها باشند توی دریایی از فکر غرق می شن؟
چرا سرمایه های شادی را با بزرگ شدن می بازیم؟
ای امام رضای عزیز!
می دونی که خیلی دوستت دارم.وقتی پشت اون دیوار می رسم خودمو می چسبونم بهش
به تو نزدیک بشم.می دونم که منو می بینی و صدامو می شنوی اما من تو رو نمی بینم
و صداتو نمی شنوم.اما اگه می تونستم یک بار صداتو بشنوم چی می شد؟
شاید دستگاه ضبطم قدرت نگه داری صداتو نداشت.
ای آرامشگاه قلب من!دستمو بگیر تا آرامش را در نبض تو بجویم...آرامشی از جنس رضایت
دوست دارم با هر کسی ارتباط برقرار می کنم خوشحال و پر امید از هم جدا شویم.
امروز توی خیابان خوارزم منتظر ایستاده بودم تا همسرم بیاید و با هم به خانه برویم.باران میامد و همه جا خیس بود.زیر طاقی ایستاده بودم تا خیس نشوم.سرد بود.زنها و مردها یکی یکی میامدند و سوار ماشینهایشان می شدند و می رفتند.هیچ کس مرا نمی دید.همه در فکر سرعتی بودند که آنها را به خانه برساند.کسی مرا نمی دید.
به دو طرف خیابان نگاه کردم.درختهایی را دیدم که کم کم رنگ به رنگ شده بودند.بعضی هنوز سبز بودند و سبز می ماندند.بعضی یواش یواش زرد می شدند با احتیاط و بدون عجله.و بعضیها قهوه ای.
من او را نمی دیدم.این بار.اما او ما را می دید و نقاشی می کشید تا من در این شهر پر عجله دمی آرام یابم.درود بر آن نقاش دیدنی.
همسرم که آمد پایین گفت :محمود تب داره!
گفتم:ای وای...
داشت مثل کوره می سوخت.کلی التماس کرد که می برندش دکتر آمپول نزنه.وقتی با باباش برگشتن گفتن که "آنفلوآنزا"ست.
من دیگه تحمل تو خوندنو نداشتم.مضاف بر اینکه محمود مرتب گریه می کرد و پاهاشو می کوبید به زمین.داد و بیدادم درومد.شوهرم محمدحسینو برده بود کفش بخره.من دیگه فیتیلم پایین پایین بود.
.
.
بعد از ناهار حال و هوام عوض شد.تحملم یک دفعه بالا رفت.شروع کردم با محمدحسین به کار کردن و درس و مشق.بعد هم به همسرم گفتم شما دو تا برید عروسی.
وقتی اونا رفتند عروسی محمود بی حال خوابیده بود.
"خدایا اگه محمود دیگه بلند نشه"؟ اشک امانم نمی داد.صدای نفسهاش برام بهترین آواز بود.
با تمام وجود محمود رو از خدا خواستم.
محمود چشماشو وا کرد.گفت:مامان چرا گریه می کنی؟
گفتم آخه تو نه حرف می زنی نه می خندی.خونه خالیه از خنده ها و شیطنت های تو.با چشمای تبدار و بی حالش منو نگا کرد و گفت:گریه نکن.
اشکها خودشون می ریختند.
عشق تمام وجودمو گرفت.بچه عزیزم!
سه روزه عاشقانه کنار همیم.امروز چشماش وا شده.
خدایا شکر.خدایا شکر.
چقدر بعضی از نعمتهای بزرگت برای ما کوچیک به نظر میاد.
| Design By : Night Skin |
LinkDump
