گاهی وقتها مثل یک آونگ در زمان آویزان می مانی و آرزو می کنی این آونگ لحظه ای را نیاورد که تو در حادثه بی درک می مانی.
گاهی می خواهی به لحظه ای زیبا بچسبی و جدا نشوی

گاهی نمی توانی بفهمی یا نمی خواهی انگار زمان برایت همانجا متوقف شده است
گاهی می خواهی برای همیشه بخواب
گاهی شجاعت ورود به حادثه ای نا میمون را میابی اما با ناباوری
گاهی باید تنها خودت در این باور قدم بگذاری

گاهی به تنهایی تصمیم این باور برایت ارزش دارد

گاهی از روی حادثه سر می خوری و مثل سرسره بازی برایت خاطره انگیز می شود

اصلا شاید لحظه رسیدن تو همین سرسره بازی باشد
کجایی؟

تنها دو روز است نیامدی اما بهت من به قرنی می ماند

نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم دی 1387ساعت 23:33 توسط صبا حسینی| |